Εδώ... μένουμε

Μετά από καιρό, άνοιξα ξανά το παραθύρι του blog. Το φύσημα της μνήμης μπλέχτηκε με τον σημερινό αέρα.

Και σκέφτηκα πως… ναι. Εδώ.

Εδώ μένουμε.

Μ’ έναν λόγο τρυφερό, μ’ ένα βλέμμα που θυμάται, με μια διάθεση να μοιραστώ.

Μην περιμένετε τυμπανοκρουσίες· θα έρχομαι αθόρυβα, όπως μπαίνει κανείς σε δωμάτιο που αγαπά.

Όποιος περνάει, ας αφήσει το φως του.